Matki Bożej Fatimskiej

„Po dwóch częściach, które już przedstawiłam, zobaczyliśmy po lewej stronie Naszej Pani nieco wyżej Anioła trzymającego w lewej ręce ognisty miecz; iskrząc się wyrzucał języki ognia, które zdawało się, że podpalą świat; ale gasły one w zetknięciu z blaskiem, jaki promieniował w ich kierunku z prawej ręki Naszej Pani; Anioł wskazując prawą ręką ziemię, powiedział mocnym głosem: Pokuta, Pokuta, Pokuta!

I zobaczyliśmy w nieogarnionym świetle, którym jest Bóg: “coś podobnego do tego, jak widzi się osoby w zwierciadle, kiedy przechodzą przed nim” Biskupa odzianego w biel “mieliśmy przeczucie, że to jest Ojciec Święty”. Wielu innych biskupów, kapłanów, zakonników i zakonnic wchodzących na stromą górę, na której szczycie znajdował się wielki Krzyż zbity z nieociosanych belek jak gdyby z drzewa korkowego pokrytego korą; Ojciec Święty, zanim tam dotarł, przeszedł przez wielkie miasto w połowie zrujnowane. Na poły drżący, chwiejnym krokiem, udręczony bólem i cierpieniem, szedł modląc się za dusze martwych ludzi, których ciała napotykał na swojej drodze. Doszedłszy do szczytu góry, klęcząc u stóp wielkiego Krzyża, został zabity przez grupę żołnierzy, którzy kilka razy ugodzili go pociskami z broni palnej i strzałami z łuku. W ten sam sposób zginęli jeden po drugim biskupi, kapłani, zakonnicy i zakonnice oraz wiele osób świeckich, mężczyzn i kobiet różnych klas i pozycji. Pod dwoma ramionami krzyża znajdowały się dwa Anioły, każdy z nich trzymał w ręku konewkę z kryształu, do której zbierał krew Męczenników i skrapiał nią dusze zbliżające się do Boga.

Nie mówcie o tym nikomu. Franciszkowi, tak możecie o tym powiedzieć .
Kiedy odmawiacie Różaniec, po każdej tajemnicy powiedzcie: «O mój Jezu, przebacz nam nasze grzechy, zachowaj nas od ognia piekielnego, zaprowadź wszystkie dusze do nieba i dopomóż szczególnie tym, którzy najbardziej potrzebują Twojego miłosierdzia.»

Po chwili ciszy i zapytałam:

– Niczego więcej sobie Pani nie życzy?
– Nie, dzisiaj już niczego nie chcę.
I jak zwykle zaczęła unosić się w kierunku Wschodu, aż zniknęła bezkresach firmamentu.”

​Następnie, według pana Marto, rozległ się rodzaj grzmotu, który wskazywał na koniec objawienia.